Δευτέρα, 1 Ιανουαρίου 2018

«ΑΝ ΒΛΕΠΑΜΕ ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ ΣΑΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ» Η ΖΩΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΨΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ! ΤΟ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ πατρός ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΚΟΚΟΛΑΚΗ!

Ο πατήρ Βασίλειος Κοκολάκης
εφημέριος ιερού ναού Τιμίου Σταυρού Χολαργού-Παπάγου
αναδημοσίευση από την έντυπη εφημερίδα μας
Άφρον ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου α δε ητοίμασας τίνι έσται; Είναι αυτό που λέει ο λαός μας δε άλλα λόγια «κάνει ο άνθρωπος σχέδια τα οποία βλέπει ο Θεός και γελάει». 
Αλήθεια, πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μας αν βλέπαμε την κάθε μας στιγμή σαν τελευταία;
Θέλω να σας πω κάτι πολύ...

σημαντικό, θέλω να σας πω για την μνήμη του θανάτου, διότι ο θάνατος βρίσκεται πολύ κοντά στον καθένα μας. Ο καθένας από μας μπορεί να πεθάνει ξαφνικά, τότε που δεν περιμένει. Γνωρίζετε ότι η ζωή πολλών ανθρώπων τελειώνει ξαφνικά και απρόοπτα. Να θυμάστε πάντα, χαράξτε στην καρδιά σας τον λόγο αυτό του Χριστού• «Έστωσαν υμών αι οσφύες περιζωσμέναι και οι λύχνοι καιόμενοι» (Λκ. 12, 35). Να θυμάστε πάντα τον λόγο αυτό και ποτέ να μην τον λησμονήσετε. Όταν οι άνθρωποι ετοιμάζονται να περπατήσουν ένα μακρύ δρόμο ή να κάνουν μια δύσκολη εργασία δένουν στη μέση τους το ζωνάρι. Και όταν περπατάνε μέσα στο σκοτάδι της νύχτας έχουν μαζί τους λυχνάρια και είναι σημαντικό γι' αυτούς τα λυχνάρια αυτά να είναι πάντα αναμμένα. Το ίδιο και στην πνευματική μας ζωή, η μέση μας πρέπει να είναι ζωσμένη, δηλαδή να έχουμε νεκρωμένες τις σαρκικές επιθυμίες και τα λυχνάρια μας αναμμένα. Πρέπει να είμαστε ακούραστοι εργάτες του Θεού και να αγωνιζόμαστε πάντα κατά του διαβόλου, ο οποίος σε κάθε μας βήμα προσπαθεί να μας αποτρέψει από τον Χριστό και να μας θανατώσει με τους πειρασμούς. Γι' αυτό ο Κύριος Ιησούς Χριστός μας έδωσε αυτή την εντολή. «Έστωσαν υμών οι οσφύες περιζωσμένοι και οι λύχνοι καιόμενοι». Λύχνοι κατά τον άγιο Θεοφύλακτο είναι ο ενδιάθετος λόγος που βρίσκεται στον νου μας και ο προφορικός διά του οποίου επικοινωνούμε. Άρα, ο νους μας είναι φωτισμένος από την χάρη του Αγίου Πνεύματος, τότε και ο λόγος μας χαρακτηρίζεται από διακριτά μέρη.
Ποτέ να μην λησμονείτε ότι η επίγεια ζωή μάς δόθηκε για να προετοιμαστούμε για τη ζωή την αιώνια και η τύχη μας στην αιώνια ζωή θα κριθεί απ’ αυτό: πώς ζήσαμε εδώ.
Να είστε πιστοί στον Χριστό, πιστοί με τον τρόπο που ο ίδιος έδειξε στην Αποκάλυψη του Αποστόλου και ευαγγελιστού Ιωάννου. Εκεί αυτός λέει: «Γίνου πιστός άχρι θανάτου, και δώσω σοι τον στέφανον της ζωής» (Απ. 2, 10).
Πρέπει να είμαστε πιστοί στον Θεό, πρέπει ακούραστα κάθε μέρα, κάθε ώρα και κάθε στιγμή να υπηρετούμε τον Θεό. Η ζωή μας είναι σύντομη, δεν μπορούμε να σπαταλάμε άσκοπα αυτές τις λίγες ώρες και η μέρες της ζωής μας, πρέπει πάντα να σκεφτόμαστε την ώρα του θανάτου. Όλοι οι άγιοι ασκητές είχαν πάντα στο νου 

τους την μνήμη του θανάτου. Μέσα στα κελλιά τους είχαν κρανίο για να το βλέπουν και να θυμούνται το θάνατο. Με δάκρυα το κοιτούσαν, σκεφτόμενοι ότι και αυτοί θα ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο. Υπηρετούσαν ακούραστα τον Θεό και δούλευαν εις τον Κύριον, όπως το έκανε ο όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ. Εκείνοι, όπως και εσείς, άκουγαν κάθε μέρα στον εσπερινό τα λόγια του 33ου ψαλμού• «Θάνατος αμαρτωλών πονηρός» (Ψαλ. 33, 22). Όπως και εσείς, άκουγαν και αυτοί. «Τίμιος εναντίον Κυρίου ο θάνατος των οσίων αυτού» (Ψαλ. 115, 6). Φοβερό θάνατο έχουν οι αμαρτωλού Και έχω δει πολλά παραδείγματα. Όμως, ένα γεγονός που είχα δει πρίν 40 χρόνια, τόσο βαθιά αποτυπώθηκε στη μνήμη μου, που δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Ήμουν τότε επαρχιακός γιατρός και με κάλεσαν στο σπίτι ενός πολύ γνωστού σ' εκείνη την περιοχή πλούσιου γαιοκτήμονα, που ήταν άνθρωπος πολύ κακός. Όταν μπήκα μέσα στο σπίτι του μού έκανε εντύπωση η ακαταστασία που υπήρχε εκεί. Άνθρωποι έτρεχαν από ‘δω και από ‘κει. Πάνω στο κρεβάτι ήταν ξαπλωμένος ένας γέρος με πρόσωπο κατακόκκινο που μόλις με είδε, άρχισε κυριολεκτικά να ουρλιάζει. Έλεγε «Γιατρέ, παρακαλώ, σώσε με! Πεθαίνω και μόνο με τη σκέψη, ότι μπορεί να πεθάνω».
Πού ήταν πριν εκείνος ο άνθρωπος, τι σκεφτόταν όταν ταλαιπωρούσε τους άλλους; Τι σκεφτόταν όταν τους έπαιρνε όλα τους τα χρήματα; Τώρα, ο θάνατος ήλθε, είναι εδώ και είναι αργά πλέον να λες «Πεθαίνω και μόνο με τη σκέψη, ότι μπορεί να πεθάνω». Θα έπρεπε η ζωή σου να ήταν τέτοια ώστε να μην φοβάσαι τον θάνατο.
Ποιος δεν φοβάται τον θάνατο; Μόνο αυτός που ακολουθεί τον Χριστό, που σ’ όλη του την ζωή του έχει σκοπό να τελεί τις εντολές Του. Τέτοιοι άνθρωποι δεν φοβούνται τον θάνατο. Γνωρίζουν την υπόσχεση που έδωσε ο Κύριος Ιησούς Χριστός στους μακαρισμούς: «Χαίρετε και αγαλλιάσθε, ότι ο μισθός υμών πολύς εν τοις ουρανοίς» (Μτ. 5,12).
Τελείως διαφορετικός ήταν ο θάνατος των αγίων. Ο άγιος Σεραφείμ πέθανε γονατισμένος μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, στην οποία προσευχόταν πάντα. Έτσι στεκόμενος στα γόνατα του κοιμήθηκε και ήταν τίμιος εναντίον Κυρίου ο θάνατος του.
Ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός μας λέει «Περιπατείτε έως το φως έχετε, Υνα μη σκοτία υμάς καταλάβη» (Ιω. 12, 35). 

Ακόμα έχετε το φως του Χριστού, ακόμα
έχετε την δυνατότητα να πηγαίνετε στο ναό, να ακούτε τις εντολές, να ακούτε το Ευαγγέλιο. Να περπατάτε μέσα σ' αυτό το φως. Γιατί, όταν έλθει ο θάνατος, το φως αυτό θα σβήσει για σας. Πέραν του τάφου δεν υπάρχει μετάνοια και θα πάρετε ανταπόδοση σύμφωνη με όσα έχετε κάνει στη ζωή σας.
Περπατάτε Λοιπόν στο φως όσο έχετε το φως, για να μην σας καταλάβει το σκοτάδι, το σκοτάδι το αιώνιο, το σκοτάδι του θανάτου. Ο θείος απόστολος Παύλος λέει: «Ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος, ιδού νυν ημέρα σωτηρίας» (Β' Κορ. 6, 2). Τώρα, όσο ζούμε, είναι για μας καιρός ευπρόσδεκτος, καιρός σωτηρίας. Τώρα πρέπει να σκεφτόμαστε την σωτηρία μας και να προετοιμαζόμαστε για την αιώνια ζωή. Αυτό κάνουν όλοι οι χριστιανοί, όλοι όσοι αγαπάνε τον Χριστό.

Πριν 70 χρόνια ζούσε στην Αγία Πετρούπολη ένας γιατρός που λεγόταν Γαάζ. Αυτός υπηρετούσε στις φυλακές και είχε καρδιά αγαθή, καρδιά γεμάτη ευσπλαχνία και αγάπη για τους ανθρώπους. Από την θέση του, του γιατρού των φυλακών, προσπαθούσε όσο μπορούσε να βοηθήσει τους δυστυχισμένους ανθρώπους που κρατιούνταν εκεί. Έβλεπε πως έστελναν στα κάτεργα αλυσοδέσμιους κατάδικους, γνώριζε ότι θα περπατήσουν με τα πόδια χιλιάδες χιλιόμετρα μέχρι να φτάσουν στην Σιβηρία και η καρδιά του έσφιγγε από τον πόνο. Για να αισθανθεί τον πόνο τους, μια φορά φόρεσε στα πόδια του αλυσίδες και περπατούσε μ' αυτές ώρες στην αυλή του σπιτιού του. Όταν βρισκόταν στην κλίνη του θανάτου, ο άγιος αυτός άνθρωπος και γιατρός, είπε στους συγκεντρωμένους γύρω του ανθρώπους τα εξής θαυμαστά λόγια, τα οποία πρέπει να τα βάλουμε καλά στο νου μας: «Να βιάζεστε να κάνετε καλό για τους άλλους». Να βιάζεστε γιατί ο θάνατος όλους μάς περιμένει. Να μην είστε επιπόλαιοι, να είστε πιστοί μέχρι θανάτου και θα σας δώσει ο Θεός το στέφανο της ζωής».

Ρωτούν τον Άγιο Παΐσιο.
-Γέροντα, τι πρέπει να σκέφτεται κάνεις την ήμερα πού γεννήθηκε;
- Να σκέφτεται την ήμερα πού θα πεθάνεικαι να ετοιμάζεται για τό μεγάλο ταξίδι.
-Γέροντα, όταν κατά την εκταφή βρεθεί άλειωτο το σώμα του νεκρού, αυτό οφείλεται σε κάποια αμαρτία την οποία δεν μετάνοιωσε ο άνθρωπος;
-Όχι, δεν είναι πάντα αιτία κάποια αμαρτία. Μπορεί να οφείλεται και σε φάρμακα που έπαιρνε ή στο χώμα του νεκροταφείου. Όπως και να’ ναι όμως, όταν κάποιος βγει άλειωτος, εξιλεώνεται κάπως με το ρεζίλεμα παθαίνει μετά τον θάνατο του.
-Γέροντα, γιατί, ενώ ό θάνατος είναι το πιο σίγουρο γεγονός για τον άνθρωπο, εμείς τον ξεχνούμε;        
--Ξέρεις, παλιά στα Κοινόβια υπήρχε ένας μοναχός πού είχε ως διακονία να θυμίζει στους άλλους Πατέρες τον θάνατο. Περνούσε λοιπόν την ώρα της διακονίας από όλους τους αδελφούς και έλεγε στον καθέναν: «"Αδελφέ, θα πεθάνουμε». Ή ζωή είναι τυλιγμένη με την θνητή σάρκα. Το μεγάλο αυτό μυστικό δεν είναι εύκολο να καταλάβουν όσοι άνθρωποι είναι μόνο «σάρκες», γι' αυτό δεν θέλουν να πεθάνουν, δεν θέλουν ούτε να ακούσουν για θάνατο. Έτσι ό θάνατος γι’ αυτούς είναι διπλός θάνατος και διπλή στενοχώρια.
Ευτυχώς όμως ό Καλός Θεός οικονόμησε, ώστε να βοηθιούνται από μερικά πράγματα τουλάχιστον οι ηλικιωμένοι, πού φυσιολογικά είναι πιο κοντά στον θάνατο. Ασπρίζουν τα μαλλιά, κόβεται το κουράγιο, οι δυνάμεις τους σιγά-σιγά τους εγκαταλείπουν, αρχίζουν να τρέχουν τα σάλια) οπότε ταπεινώνονται και αναγκάζονται να φιλοσοφούν πάνω στην ματαιότητα αυτού του κόσμου. Και να θέλουν να κάνουν καμμιά αταξία, δεν μπορούν, γιατί όλα αυτά τους φρενάρουν. 
- Μπορεί, Γέροντα, κάποιος από ταπείνωση να μην αισθάνεται έτοιμος πνευματικά για την άλλη ζωή και να θέλει ακόμη να ζήσει, για να ετοιμασθεί;
-Αυτό είναι καλό, αλλά πού ξέρει ότι, αν ζήση κι άλλο, δεν θα γίνει χειρότερος;
- Γέροντα, πότε συμφιλιώνεται κανείς με τον θάνατο;
- Πότε; Άμα ζει μέσα του ό Χριστός, τότε είναι χαρά ό θάνατος. Όχι όμως να χαίρεται πού θα πεθάνει, γιατί βαρέθηκε την ζωή του. "Όταν χαίρεσαι τον θάνατο, με την καλή έννοια, φεύγει ό θάνατος και πάει να βρει κανέναν φοβητσιάρη! Όταν θέλεις να πεθάνεις, δεν πεθαίνεις. Όποιος καλοπερνάει, φοβάται τον θάνατο, γιατί ευχαριστιέται με την κοσμική ζωή και δεν θέλει να πεθάνει. Αν του πουν για θάνατο, λέει: «Κουνήσου από την θέση σου»! Ενώ, όποιος ταλαιπωρείται, πονάει κ.λπ., θεωρεί τον θάνατο λύτρωση και λέει: «Κρίμα, δεν ήρθε ακόμη ό Χάρος να με πάρει... Κάποιο εμπόδιο θα τον βρήκε»!
Λίγοι άνθρωποι θέλουν τον θάνατο. Οι πιο πολλοί κάτι θέλουν να τελειώσουν και δεν θέλουν να πεθάνουν. Ό καλός θεός όμως οικονομάει να πεθάνει ό καθένας, όταν ωριμάσει. Πάντως, ένας πνευματικός άνθρωπος, είτε νέος είναι είτε γέρος, πρέπει να χαίρεται που ζει, να χαίρεται που θα πεθάνει, αλλά να μην επιδιώκει να πεθάνει, γιατί αυτό είναι αυτοκτονία.
Για έναν πεθαμένο κοσμικά και αναστημένο πνευματικά δεν υπάρχει ποτέ καθόλου αγωνία, φόβος και άγχος, γιατί περιμένει τον θάνατο με χαρά, επειδή θα πάει κοντά στον Χριστό και θα αγάλλεται. Αλλά χαί-ρεται και γιατί ζει, επειδή ζει πάλι κοντά στον Χριστό και νιώθει ένα μέρος της χαράς του Παραδείσου επί της γης και διερωτάται αν υπάρχει ανώτερη χαρά στον Παράδεισο από αυτήν πού νιώθει στην γη. Τέτοιοι  άνθρωποι αγωνίζονται με φιλότιμο και αυταπάρνηση και επειδή βάζουν μπροστά τους τον θάνατο και τον σκέφτονται καθημερινά, ετοιμάζονται πιο πνευματικά, αγωνίζονται τολμηρότερα και νικούν την ματαιότητα. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου