Παρασκευή, 15 Μαΐου 2015

Η ΗΓΕΜΟΝΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ

Συνεχίζοντας, η μεγάλη στροφή έγινε το 1971 – όταν οι Η.Π.Α. αποφάσισαν να αμυνθούν, οχυρώνοντας την οικονομία τους απέναντι σε όλους αυτούς που δήθεν ήθελαν να την καταστρέψουν. Έτσι ξεκίνησαν...

με μία συντονισμένη «επίθεση» στα πανεπιστήμια, στα σχολεία, στα ΜΜΕ και στα δικαστήρια – για να επιβάλλουν έναν καινούργιο τρόπο οικονομικής σκέψης.
Το οικονομικό επιμελητήριο πολλαπλασίασε τα μέλη του, μέσα σε ελάχιστα χρόνια, από 60.000 εταιρείες σε 250.000 - με αποτέλεσμα να αυξηθεί η χρηματοοικονομική του δύναμη, οπότε να μπορέσει να διαθέσει ήδη το 1972 το τεράστιο ποσόν για εκείνη την εποχή, ύψους 900 εκ. δολαρίων, για προπαγανδιστικούς σκοπούς.
Ίδρυσε δεξαμενές σκέψεις, εξέδωσε χιλιάδες βιβλία και επηρέασε τα ΜΜΕ, τους διάφορους οργανισμούς, καθώς επίσης τις δημόσιες συζητήσεις σε τέτοιο βαθμό πού είναι αδύνατον να φαντασθεί κανείς – κατευθύνοντας ακόμη και τα βραβεία Νόμπελ της οικονομίας σε εκείνους που υπηρετούσαν τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία (επτά βραβεία σε 18 χρόνια δόθηκαν στα μέλη της «Mont Pelerin Society»). Φυσικά δεν αντιμετώπισε καμία δυσκολία, αφού ο επικεφαλής της επιτροπής των βραβείων Νόμπελ, ο Σουηδός κεντρικός τραπεζίτης, ήταν ο ίδιος μέλος της «Mont Pelerin Society».
Με τα απλά λόγια του κοινωνιολόγου D. Harvey, «η οικονομία είχε μάθει να δαπανά χρήματα ως μία πολιτική τάξη» – με έναν τρόπο μάλιστα τόσο αποτελεσματικό και μεθοδικό, ώστε τίποτα πλέον δεν «άνθιζε», εάν δεν ήταν νεοφιλελεύθερο.
.
Piraro-Earth-in-the-witness-box-economist-version

.

Η έννοια της ελευθερίας στην υπηρεσία του νεοφιλελεύθερου δόγματος        

Η θριαμβευτική πορεία και η νίκη της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας στηρίχθηκε επί πλέον στην ελκυστικότητα της έννοιας της ελευθερίας – κάτι που είχε ήδη ξεκινήσει από την εποχή του Hayek, με το γνωστό βιβλίο του «Ο δρόμος προς τη δουλεία». Το μανιφέστο δε της «Mont Pelerin Society» αναφερόταν ξεκάθαρα στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια η οποία, κατά τον ίδιο, προϋποθέτει κυρίως την ατομική ελευθερία.
Αργότερα χρησιμοποιήθηκαν έντεχνα, για την επιβολή της νεοφιλελεύθερης ιδέας, τα «κινήματα χειραφέτησης» του 1968 – τα οποία τοποθετούνταν εναντίον των κρατικών οργανισμών, των θεσμών του δημοσίου κοκ. Έτσι δημιουργήθηκαν περίεργες συμμαχίες, με απόλυτα αντικρουόμενους στόχους – όπου από τη μία πλευρά βρισκόταν η επαναστατούσα νεολαία, ενώ από την άλλη η οικονομική ελίτ, χωρίς να εμποδίζεται η μεταξύ τους συνεργασία.
Στα πλαίσια αυτά, τα κλασσικά προστατευτικά εργατικά συνδικάτα φαίνονταν όλο και λιγότερο ελκυστικά, λόγω του ότι χαρακτηρίζονταν από περιορισμένη ελευθερία – όπως οι δούλοι που περιέγραφε στο βιβλίο του ο Hayek. Από την άλλη πλευρά, η πλήρως απελευθερωμένη αγορά ήταν εξαιρετικά ελκυστική – υποσχόμενη την απόλυτη ελευθερία, σε μία σύγχρονη και ευημερούσα κοινωνία, χωρίς κανένα εμπόδιο.
Φυσικά δεν γινόταν καμία αναφορά στις όλο και πιο συχνές οικονομικές κρίσεις, καθώς επίσης στις κερδοσκοπικές φούσκες, χωρίς τις οποίες είναι αδύνατη η μεταφορά του πλούτου από τα κάτω προς τα επάνω – ή στη συνεχή αύξηση των χρεών στον πλανήτη, η οποία εξυπηρετεί επίσης τον ίδιο σκοπό.
.

Επίλογος

Ένας από τους σημαντικότερους αυστριακούς οικονομικούς αναλυτές, ο K. Polanyi, περιέγραψε τη μετάβαση της αγροτικής οικονομίας του 19ου αιώνα σε μία βιομηχανική, ως την είσοδο σε μία κοινωνία που μετατρέπει τα πάντα σε εμπόρευμα. Όσον αφορά τις συνέπειες της, έγραψε τα εξής:
«Το συμπέρασμα είναι μεν τρομακτικό, αλλά αναπόφευκτο για την πλήρη αποφυγή των αμφιβολιών που θα δημιουργούνταν. Οι μετατοπίσεις που προκαλούνται από τέτοιες «κατασκευές», όπως αυτή της οικονομίας της αγοράς, διαρρηγνύουν υποχρεωτικά, καταναγκαστικά, τις ανθρώπινες σχέσεις – απειλώντας το φυσικό βιοτικό χώρο των ανθρώπων με την απόλυτη καταστροφή».
Ο ίδιος επιστήμονας, μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ήταν της άποψης ότι, ο κίνδυνος είχε περάσει – με την έννοια πως οι κοινωνίες, με βάση τις τρομακτικές εμπειρίες τους, δεν θα επέτρεπαν πλέον να φύγει ο έλεγχος της οικονομίας από τα χέρια τους. Φυσικά δεν βίωσε την εποχή του καθεστώτος της M. Thatcher, η οποία οδήγησε στην εξουσία τη μικρή αίρεση του νεοφιλελευθερισμού, λέγοντας το γνωστό: «Δεν υπάρχει ένα τέτοιο πράγμα, όπως η κοινωνία» (There is no such thing as society).
Υστερόγραφο: Σήμερα στην Ελλάδα, οι Πολίτες βομβαρδίζονται σε καθημερινή βάση, με συνεχείς αναφορές στο ότι, δεν υπάρχει καμία εναλλακτική λύση, όσον αφορά τη χρηματοδότηση της υπερχρεωμένης χώρας τους, από την παροχή δανείων εκ μέρους της τρόικας – έναντι της υπογραφής των απόλυτα νεοφιλελεύθερων, τεκμηριωμένα καταστροφικών μνημονίων (ανάλυση).
Την ίδια στιγμή βέβαια κανένας δεν αναφέρεται στο γεγονός ότι, η λύση που προκρίνεται απλά «επιμερίζει» τα οδυνηρά αποτελέσματα της χρεοκοπίας σε περισσότερα χρόνια – με ένα εξαιρετικά υψηλό τίμημα, όπως είναι η λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας των Ελλήνων.
Πολύ περισσότερο δεν συνειδητοποιείται το ότι η κατάληξη, εάν συνεχισθεί η ίδια πολιτική, θα είναι ακριβώς η ίδια - η χρεοκοπία δηλαδή, η οποία θα συμβεί όταν οι Έλληνες θα είναι απολύτως εξαθλιωμένοι, καθώς επίσης «απογυμνωμένοι» από όλα τους τα περιουσιακά στοιχεία.
analyst.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου