Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ!!!

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ...

ΕΡΙΞΕ ΜΑΥΡΗ ΠΕΤΡΑ ΠΙΣΩ ΤΟΥ ΚΑΙ ...ΣΤΕΡΕΨΕ ΤΟ ΧΙΟΥΜΟΡ ΜΑΣ!

Πού είναι ο Γιάννης Μπουζαμπαλίδης; Αναρωτιούνται πολλοί στον Χολαργό για τον πάντα χαμογελαστό και καλαμπουρτζή εικονιζόμενο της φωτογραφίας. Δεν σταμάταγε να τον...βγάζει  έξω, τον πληθωρικό του χιουμοριστικό λόγο και εμάς μας την...σήκωνε. Την διάθεση εννοούμε.
Ο Γιάννης Μπουζαμπαλίδης αγαπούσε τα καλά στέκια του Χολαργού. Από την ώρα όμως που είδε ότι το ένα μετά το άλλο έκλειναν, πότε το αναψυκτήριο του Μπουγά στο νταμάρι, πότε το Tease Plus, έβλεπε ότι και  το Δημοτικό Αναψυκτήριο μόλις πήγαινε ν' ανοίξει, έκλεινε, απηύδησε πια και είπε: "Δεν θα χαλάσω εγώ την καλή μου διάθεση επειδή το θέλουν κάποιοι. Τα μαζεύω και φεύγω. Θα τα πούμε το...φθινόπωρο"!
Όχι θα κάτσει να σκάσει! Πήρε την οικογένειά του και δραπέτευσε για την Σάμο! Να κάνει εκεί τις πλάκες του μέχρι το τέλος Αυγούστου.
Ο Γιάννης Μπουζαμπαλίδης θα γυρίσει με την έναρξη των σχολείων. Ως εκπαιδευτικός, αυτός και η γυναίκα του, βρήκε την σωστή συνταγή!
Και άφησε πίσω εμάς, να βράζουμε στο ζουμί μας και να σκάμε μαζί με τους ...τζίτζικες του Χολαργού!

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ Τα θύματα ενός καθημερινού πολέμου

          Του   Κώστα - Πολυχρόνη Τίγκα

Αν. Καθηγητού της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων και

Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης

Αντιστρατήγου ε.α.

Δημοτικού Συμβούλου Παπάγου - Χολαργού

      

   Η Σύμβαση του 1951 ορίζει ότι πρόσφυγας είναι καθένας που λόγω βάσιμου και δικαιολογημένου φόβου δίωξης για λόγους φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, συμμετοχής σε ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα ή πολιτικών πεποιθήσεων βρίσκεται εκτός της χώρας καταγωγής του και αδυνατεί ή εξαιτίας του φόβου αυτού δεν επιθυμεί να υπαχθεί στην προστασία της χώρας αυτής.

 Tο τελευταίο διάστημα αυξάνεται με ραγδαίο ρυθμό ο αριθμός των προσφύγων που διασχίζουν τα σύνορα της πατρίδας μας, έχοντας διανύσει χιλιάδες χιλιόμετρα στη στεριά ή στη θάλασσα. Συνήθως είναι θύματα πολιτικών, πολεμικών και οικονομικών σχεδιασμών και προέρχονται από χώρες όπου αντιμετωπίζουν κινδύνους για τη ζωή τους είτε λόγω πολεμικών συρράξεων, είτε λόγω των πολιτικών τους πεποιθήσεων.

          Οι πρόσφυγες, στην πλειοψηφία τους είναι Αφγανοί, Κούρδοι και Ιρακινοί. Επειδή λοιπόν, τα αίτια που τους ανάγκασαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους είναι συγκεκριμένα, οι άνθρωποι αυτοί δεν χαρακτηρίζονται ως μετανάστες αλλά ως πρόσφυγες. Από την πλευρά των αρχών, βέβαια, χρησιμοποιείται ο όρος « λαθρομετανάστες » προκειμένου με αυτό τον τρόπο να δείξουν ότι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι είναι λαθραίοι, αφού πέρασαν με λαθραίο τρόπο τα σύνορα.

Ποια είναι όμως η πολιτική που ακολουθεί το Ελληνικό Κράτος; Δυστυχώς δεν υπάρχει μεταναστευτική πολιτική προοπτικής, θα μπορούσαμε κάλλιστα τη στάση των Ελληνικών κυβερνήσεων να τη χαρακτηρίσουμε της « συνεχούς προσπάθειας », μιας προσπάθειας  αρκετά δύσκολης και τελικά με βάση τα τελευταία δεδομένα  αναποτελεσματικής.

 Με βάση το Σύνταγμα της πατρίδας μας αλλά και τους διεθνείς κανονισμούς, το Ελληνικό Κράτος οφείλει να προσφέρει στους πρόσφυγες, πολιτικό άσυλο, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, στέγη και τροφή μέχρι να αρθούν οι αιτίες που έχουν οδηγήσει αυτούς τους ανθρώπους στην προσφυγιά, δηλαδή, μέχρι να μπορούν να επιστρέψουν με ασφάλεια  στις πατρίδες τους.  

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που πρόσφυγες τραυματίσθηκαν θανάσιμα  σε ενεργά αν και περιφραγμένα ναρκοπέδια στον Έβρο ποταμό. Εδώ θα πρέπει να στιγματίσουμε για μια ακόμη φορά την απάνθρωπη στάση των από ανατολάς γειτόνων μας που προτρέπουν τους δυστυχείς  και μη έχοντες στον ήλιο μοίρα πρόσφυγες, λέγοντάς τους  πως όταν περάσουν τον Έβρο ποταμό και αντικρίσουν τα πανύψηλα συρματοπλέγματα  να τα υπερβούν, γιατί εκεί είναι τα σύνορα, από εκεί αρχίζει η Ελλάδα, από εκεί  αρχίζει η ελευθερία τους…

      Επισημαίνεται ότι μετά την υπογραφή της συνθήκης του Δουβλίνου ΙΙ τα πράγματα  έχουν αλλάξει προς το χειρότερο τόσο για τους πρόσφυγες, όσο και για την Ελλάδα, αφού η συνθήκη αυτή περιορίζει το δικαίωμα αίτησης ασύλου αποκλειστικά στην πρώτη χώρα προσφυγής τους. Τούτο σημαίνει ότι οπουδήποτε και αν συλληφθούν θα επαναπροωθηθούν  στην Ελλάδα, αν προκύπτει με οποιοδήποτε τρόπο ότι αυτή ήταν η χώρα εισόδου.

      Στην πατρίδα μας εγκαταστάθηκαν κατά καιρούς, περίπου   1.600.000 πρόσφυγες. Από αυτούς οι 400.000 περίπου προέρχονταν από τον Μικρασιατικό Πόντο, οι 250.000 από την Ανατολική Θράκη και οι υπόλοιποι 950.000 από τη Μικρά Ασία και την Καππαδοκία. Με βάση τα στοιχεία της τότε Κοινωνίας των Εθνών, σε πολλές περιοχές της νέας τους εγκατάστασης κατά τα πρώτα χρόνια πέθανε από τις κακουχίες το 20% των προσφύγων, ενώ αντιστοιχούσε 1 γέννηση σε 3 θανάτους.

      Η άφιξη των προσφύγων στη χώρα μας προκάλεσε γενική κρίση. Ο εκνευρισμός, που αρχικά ένιωσαν οι ντόπιοι για τους πρόσφυγες, σταδιακά πήρε τη μορφή της αποδοχής. Ένας νηφάλιος παρατηρητής των γεγονότων θα περίμενε να έχουν τα μικρασιατικά θέματα ιδιαίτερη θέση στη συλλογική μνήμη των νεοελλήνων, καθώς και στη γνώση που αναπαράγεται μέσω της εκπαιδευτικής διαδικασίας στη σύγχρονη Ελλάδα. Συμβαίνει όμως ακριβώς το αντίθετο, δημιουργώντας εύλογα ερωτήματα για τα βαθύτερα αίτια και τελικά οδηγούμεθα στην αποσιώπηση.   

     Στα κίνητρα που οδήγησαν στην αποσιώπηση, μπορούν να συμπεριληφθούν οι πολιτικές αποφάσεις για κλείσιμο του μικρασιατικού ζητήματος, αποφάσεις με τις οποίες οι μικρασιάτες πρόσφυγες διαφωνούσαν ριζικά και μαχητικά καθώς και η αλλαγή προτεραιοτήτων στην εξωτερική πολιτική.

        Αξίζει ακόμη ιδιαίτερη αναφορά η περίπτωση της Κύπρου. Η Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων βρίσκει την Κύπρο να έχει τη θλιβερή εξαίρεση να είναι η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα με στρατεύματα κατοχής, η μοναδική χώρα στην Ευρώπη με χιλιάδες πρόσφυγες και η μοναδική μοιρασμένη χώρα με μοιρασμένη πρωτεύουσα.

        Με την ευκαιρία της Ημέρας των Προσφύγων διαπιστώνουμε και επαναλαμβάνουμε ότι οι πρόσφυγες της Κύπρου συνεχίζουν να υφίστανται, για τριάντα επτά χρόνια, τεράστιες αδικίες. Υποχρεώθηκαν και σήκωσαν το βάρος της εισβολής και της κατοχής και ουσιαστικά αφέθηκαν στο περιθώριο και αντιμετωπίστηκαν ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας.      

  Δεν λησμονούμε ότι ο πόλεμος είναι οδύνη, είναι όλεθρος και ιδιαίτερα για τα μικρά  παιδιά, τα προσφυγόπουλα,  είναι τραυματική εμπειρία μοναδική. Τα παιδιά - πρόσφυγες πληρώνουν βαρύτατο τίμημα, αφού υποσιτίζονται, μαστίζονται από ασθένειες, δεν εμβολιάζονται και δεν πηγαίνουν σχολείο. Το γεγονός και μόνο ότι περιέρχονται σε κατάσταση προσφυγιάς, προκαλεί ανεπανόρθωτες βλάβες στον παιδικό τους ψυχισμό.  

Η UNICEF που έχει αναλάβει το τεράστιο έργο της υποστήριξης των προσφύγων, σε ότι αφορά τα παιδιά, έχει ως πρώτιστο μέλημά  της την ψυχολογική τους υποστήριξη, την επαναλειτουργία των σχολείων που έχουν καταστραφεί και την παροχή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης.   

          Το ενδιαφέρον για τα παιδιά  αποτελεί άλλωστε και μέσο αντιμετώπισης της βίας. Οι πόλεμοι δεν πρόκειται να εξαφανισθούν σε μια νύκτα αλλά η UNICEF, σε συνεργασία  με άλλους διεθνείς οργανισμούς, όπως η Ύπατη Αρμοστεία  των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες, η Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού, ξέρει ότι μπορεί να συνεισφέρει στο να μετριάσει τις συνέπειες τους στα γυναικόπαιδα.  

Η παρεχόμενη βοήθεια της UNICEF σε προσφυγόπουλα εστιάζεται στους παρακάτω τομείς :

● Υγεία

● Εκπαίδευση

          ● Προστασία και εξασφάλιση ανθρωπίνων δικαιωμάτων

          ● Βοήθεια σε είδος (ρούχα, φάρμακα κλπ)

● Δράση κατά των ναρκών

● Λοιπές Υπηρεσίες

          Παρά την παρεχόμενη βοήθεια όπως αναφέρθηκε, θα πρέπει να γίνει από όλους αντιληπτό ότι η πατρίδα μας πλήττεται από λαθραία εισροή ξένων υπηκόων, ισλαμικών και μη καταβολών που στην πλειονότητά τους αρνούνται να ενσωματωθούν στις κοινωνικές δομές και υπονομεύουν την κοινωνική της συνοχή.   

Τελευταία διαπιστώθηκε συμμετοχή τους σε παραβατικές συμπεριφορές και οργανώσεις και εύκολα μπορεί να αντιληφθεί κανείς ότι πιθανότατα χειραγωγούνται από εγκληματικές ομάδες. Ακόμη  υπάρχουν πιθανόν και κράτη που επιδιώκουν να δημιουργήσουν εσωτερική αστάθεια και αναταραχές.

Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι οι λαθρομετανάστες και όχι οι μετανάστες ή πρόσφυγες αποτελούν  «ωρολογιακή βόμβα» στα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας, μιας κοινωνίας που συνεχίζει να μη μπορεί να αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος και τις συνέπειές του. Η θέση που διατυπώθηκε πιο πάνω δεν θα πρέπει να εκληφθεί ως μηδενιστική προσέγγιση για το σύνολο των λαθραίων ή μη μεταναστών που αρμονικά ζουν και εργάζονται στην πατρίδα μας.  

   Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων που κάθε χρόνο τιμάται στις 20 Ιουνίου, η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ σε συνεργασία με διάφορους φορείς στη χώρα μας, όπως η Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς, πραγματοποιούν μία σειρά κοινών δράσεων. Στόχος είναι η καλλιέργεια κλίματος ανοχής και αλληλεγγύης των νέων απέναντι σε όσους αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις εστίες τους.   

  Η μη - κυβερνητική οργάνωση «ΑΠΟΣΤΟΛΗ», της Εκκλησίας της Ελλάδος, είναι η «άμεση δράση» του ανθρωπισμού στην Ελλάδα. Με δύναμη, ταχύτητα και αλτρουισμό, υλοποιεί ανθρωπιστικό και αναπτυξιακό έργο σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, συμβάλλοντας έτσι στη δημιουργία μιας νέας αντίληψης για τον ανθρωπισμό. Τον ανθρωπισμό ως μια τεράστια αγκαλιά για όλους τους ανθρώπους που την έχουν ανάγκη.

ΡΑΓΙΣΑΝ ΚΑΡΔΙΕΣ ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΣΠΑΣΜΟ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ

Ράγισαν καρδιές κατά την νεκρώσιμη Ακολουθία που τελέσθηκε από τον Ιερό Ναό της Παναγίας Φανερωμένης Χολαργού, εκεί όπου διακόνευε  τα τελευταία 25 χρόνια της ζωής του. Τρεις Μητροπολίτες, πάνω  από 20 κληρικοί προερχόμενοι ακόμη και από την γενέτειρα του πατρός Νεκταρίου την Μυτιλήνη, η τοπική ηγεσία του Παπάγου-Χολαργού και πλήθος κόσμου αποχαιρέτισε τον καλό ποιμένα του Θεού, ο οποίος σε όλη του την πορεία επέδειξε ήθος, σύνεση και αέναη προσφορά αγάπης προς τους πάντες.

Απόφοιτος της Ριζαρείου Σχολής, ήταν από τα ιδρυτικά στελέχη του ραδιοφωνικού σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο πατήρ Νεκτάριος, στη ζωή του είχε μόνον καλά λόγια να πει. Ακόμη και γι’ αυτούς που τον πίκραναν. Γι’ αυτό προκάλεσε αίσθηση ένας από τους επικήδειους λόγους, με τον οποίον του ζητούσαν συγγνώμη για τις φορές που τον πίκραναν και τον πλήγωσαν!!!

Όλοι εμείς οι αμαρτωλοί, ευχόμαστε να πρεσβεύει υπέρ ημών στον καλό Κύριο.

ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΕΦΗΒΟΙ!

Αγανακτισμένα Χαμομηλάκια

είμαστε αγανακτισμένοι όλοι εμείς οι έφηβοι

είμαστε αγανακτισμένοι όλοι εμείς οι νέοι

είμαστε αγανακτισμένα όλα εμείς τα παιδιά

Δεν δέχομαι, δεν μπορώ να δεχτώ ότι έφυγε
το φιλότιμο από τον τόπο μου.

—-Το καταλαβαίνετε;

Αυτό με πονάει και με θυμώνει περισσότερο απ’ όλα.

επειδή:

—-δεν προστατεύσατε την πατρίδα μας

—-εκμεταλλευτήκατε και καταχραστήκατε ό,τι ήταν δυνατόν

—-υποθηκεύσατε το μέλλον μας με κάθε τρόπο

—-αφαιρέσατε τις ελπίδες μας

—-Με ποιο δικαίωμα για δεκαετίες ξεσαλώνατε υποθηκεύοντας τα αγέννητα;

—-Με ποιο δικαίωμα αφήσατε τόσες γενιές απαίδευτες με αποτέλεσμα να ψηφίζουν και να ξαναψηφίζουν εσάς τους ίδιους που φέρατε εδώ τα πράγματα;

—-Με ποιο δικαίωμα;

—-Αηδιάζω να σας ακούω να επαγγέλλεστε «λύσεις», εσείς που τίποτα δεν αφήσατε όρθιο.

—-Εσείς που χαρίσατε στους γερμανούς τον πλούτο που έκλεψαν, στην Κατοχή ντε, και από το ’50 φέρατε τη Siemens να αλωνίζει και μαζί τα τρώγατε.

—-Βαρέθηκα να σας βλέπω στα κανάλια και ντρέπομαι για λογαριασμό σας, που έχετε ακόμα μούτρα και εμφανίζεστε.

—-Βαρέθηκα να σας ακούω να μιλάτε και να μην κάνετε τίποτα.

—-Βγάλτε τις μοδάτες γραβάτες και στρωθείτε στη δουλειά ή ξεκουμπιστήτε.

—-Δε θέλω άλλο να φοβάμαι βλέποντας τις ειδήσεις σας.

—-Δε θέλω φωνές στο σπίτι και γκρίνιες επειδή δεν υπάρχουν λεφτά.

Ζάπλουτοι καταχραστές, κλέφτες του δημοσίου χρήματος, διαπλεκόμενοι αλητήριοι, δεν ανέχομαι πια να παρατηρώ αδιάφορα να ασελγείτε πάνω στο δικό μου μέλλον και στο μέλλον των αγέννητων παιδιών μου.

Στη συνείδησή μου είστε ένα όλοι, επειδή επιμένετε στην παραγραφή των δικών σας εγκλημάτων σε βάρος μου.

Έχω φτάσει στο σημείο να κλείνω τα αυτιά μου, να κατεβάζω ρολά για μη βλέπω και να μην ακούω τον άδικο λόγο σας. Ένα λόγο που με θράσος απίστευτο τον υπερασπίζεστε, όπως ο απόλυτα άμεμπτος αδικημένος άνθρωπος μάχεται για την τιμή του.

Δεν δέχομαι, δεν μπορώ να δεχτώ ότι έφυγε το φιλότιμο από τον τόπο μου.

—-Το καταλαβαίνετε;

Αυτό με πονάει και με θυμώνει περισσότερο απ’ όλα.

—-Θέλετε να βγει η Πατρίδα από την κρίση;

—-Εεε;; Θέλετε;;

—-Βάλτε φυλακή τους κλέφτες. Δημεύστε τις περιουσίες που άτιμα αποκτήθηκαν. Θυμώνω που μας περνάτε για ηλίθιους

Εμείς αυτό που θέλουμε είναι:

—-μια καλύτερη πατρίδα

—-θέλουμε δικαιοσύνη

—-θέλουμε παιδεία

—-θέλουμε ασφάλεια

—-θέλουμε μέλλον

—-θέλω να παιζω ελευθερα, με χαρά, γιατί είμαι παιδί

μας το χρωστάτε

Άντε μη ... θυμώσω κι άλλο…!!

www.hamomilaki.gr

Ως άνθρωποι ενός κατώτερου Θεού…



ΨΑΧΝΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΔΙΚΟΧΑΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ!

4 Ιουλίου 2005. Δυο δωδεκάχρονα κορίτσια από τον καταυλισμό των τσιγγάνων στα Άνω Λιόσια, παίζοντας ανέμελα λίγα μέτρα μακρύτερα από τους γονείς τους, βρίσκουν την ευκαιρία και γλιστρούν στην αφύλαχτη πολυτελή κατοικία της Ι.Β. Το θέαμα της μεγάλης πισίνας που αντικρίζουν στον περίβολο της κατοικίας, τα μαγεύει. Το δροσερό νερό τα πλανεύει. Πρώτα βούτηξε το ένα και μετά το άλλο.
Το ίδιο το νερό όμως, έπνιξε μονομιάς την χαρά τους, κόβοντας το νήμα της ζωής τους.

Οι δραματικές στιγμές που ξετυλίχτηκαν λίγες ώρες αργότερα στον τσιγγάνικο καταυλισμό, ράγισαν τις καρδιές όλων. Πόνος, οργή και αγανάκτηση, τσάκισαν την ψυχή των δύο οικογενειών που θρηνούν για τον άδικο πνιγμό των παιδιών τους.
Συναισθήματα που ακόμη και σήμερα, πέντε χρόνια μετά, πλημμυρίζουν ως ορμητικό ποτάμι τον τσιγγάνικο καταυλισμό.

Οι τραγικές οικογένειες των δύο παιδιών, Τζαμαλή και Καλέα, ψάχνουν ακόμη την δικαίωση για τον χαμό των παιδιών τους. Κινήθηκαν δικαστικά εναντίον της ιδιοκτήτριας της βίλας, της συμβολαιογράφου στο επάγγελμα Ι.Β. Η δίκη, μετά από αρκετές αναβολές, εκδικάστηκε στο Α’ Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων, στις 22 Ιουλίου.
Όμως, η ετυμηγορία των δικαστών, σύμφωνα με την οποία αθωώθηκε η κατηγορουμένη, ξεχείλισε το ποτήρι της οργής των συγγενών των δύο θυμάτων.

Ο πατέρας και η μάνα της άτυχης Κατερίνας Τζαμαλή, μιλώντας στην εφημερίδα μας, είπαν:

Το ρεπορτάζ από την εφημερίδα ESPRESSO 5 χρόνια πριν, τότε που πνίγηκαν τα κοριτσάκια.


«Το παιδί μας, μαζί με το άλλο κοριτσάκι, μπήκαν από την πόρτα της βίλας, την οποία η ιδιοκτήτρια είχε ανοιχτή. Η πισίνα ήταν αυθαίρετη, δεν είχε καμία άδεια και παρ’ όλα αυτά αθώωσαν την κατηγορουμένη! Μας φέρθηκαν σα να είμαστε άνθρωποι ενός κατώτερου Θεού. Αν ήταν κάποιος άλλος στην θέση μας, θα έβρισκε το δίκιο του. Εμείς όμως, επειδή φαίνεται είμαστε τσιγγάνοι, μας τιμώρησαν και έδωσαν το δίκιο στην άλλη πλευρά».

Οι λέξεις βγαίνουν γεμάτες πόνο και θυμό μια και θεωρούν ότι η απόφαση προσβάλλει την μνήμη των αδικοχαμένων κοριτσιών.
Ο συνήγορος της οικογένειας Τζαμαλή, Μιχάλης Μοδές, μιλώντας στην εφημερίδα μας είπε:
«Πράγματι, η πισίνα της κατηγορουμένης, όταν σημειώθηκε το τραγικό συμβάν, ήταν χωρίς άδεια. Αργότερα όμως, επί κυβέρνησης Καραμανλή, όλες αυτές οι αυθαίρετες εγκαταστάσεις, καθώς και οι ημιϋπαίθριοι, νομιμοποιήθηκαν, πληρώνοντας το σχετικό πρόστιμο. Η κατηγορουμένη δηλαδή, όταν προσήλθε στο δικαστήριο, είχε μαζί της την άδεια της πισίνας. Σε ό,τι αφορά στο γεγονός, το δικαστήριο δέχτηκε ότι η κατηγορουμένη είχε κατασκευάσει τοιχίο και πέραν του προβλεπομένου, ικανό δηλαδή να εμποδίσει την πρόσβαση οποιουδήποτε μέσα στην πολυτελή κατοικία. Τα άτυχα παιδιά, όπως δέχτηκε το δικαστήριο, σκαρφάλωσαν σε μεγάλο σωρό χωμάτων και μπάζων που υπήρχαν έξω από την κατοικία και από ΄κει πήδηξαν στον ακάλυπτο χώρο της κατοικίας».

Ο δικηγόρος κ. Μοδές, θεωρεί ότι υπάρχουν ευθύνες στην πλευρά της κατηγορουμένης ότι όταν καθαρογραφεί η δικαστική απόφαση, θα εξετάσει όλες τις νομικές πλευρές του ζητήματος προκειμένου να την εφεσιβάλλει, πάντως σε κάθε περίπτωση, πιστεύει ότι για την ικανοποίηση του κοινού περί δικαίου αισθήματος, για την δικαίωση της μνήμης των αδικοχαμένων θυμάτων, θα έπρεπε να υπάρξει καταδίκη της κατηγορουμένης.

Φωτογραφία: Το σημείο, που το δικαστήριο δέχτηκε ότι σκαρφάλωσαν τα άτυχα τσιγγανόπουλα για να μπουν στην πολυτελή κατοικία. Οι τραγικοί γονείς ισχυρίζονται ότι η ιδιοκτήτρια της κατοικίας, προσπαθώντας να βγάλει τις ευθύνες από πάνω της, μάζεψε ένα μέρος των χωμάτων, που έφταναν ως το χείλος του τοιχίου. Το αποτύπωμα φαίνεται πάνω στην μάντρα.

Άλλωστε, όπως υπογραμμίζουν με πείσμα οι γονείς του θύματος Κατερίνας Τζαμαλή, «και από τα χώματα να σκαρφάλωσαν τα κορίτσια, η ιδιοκτήτρια δεν είχε φροντίσει να τα πάρει από ‘κει, αφού ήταν δικά της, μια και υπήρχαν ακριβώς έξω από την μάντρα του σπιτιού της. Όχι μόνον αυτό, αλλά μόλις τα παιδάκια μας πνίγηκαν, η κατηγορούμενη φρόντισε αμέσως να πάει να μαζέψει ένα μέρος από τα χώματα, προσπαθώντας να βγάλει από πάνω της τις ευθύνες. Οι φωτογραφίες που τραβήξαμε το αποδεικνύουν», μας λέει ο πατέρας, Χρυσοβαλάντης Τζαμαλής, δείχνοντάς μας την σχετική φωτογραφία, με αποτύπωμα των προηγούμενων χωμάτων, τα οποία έφθαναν σχεδόν ως την κορυφή του τοιχίου της βίλας.

Αυτό προφανώς είναι ένα από τα επιχειρήματα των τραγικών οικογενειών, που θα χρησιμοποιήσει ο συνήγορός τους προκειμένου να εφεσιβάλλει την απόφαση στο 5μελές Εφετείο.

Πάντως και ο Εισαγγελέας της έδρας κ. Μακρόπουλος, αν και πρότεινε την αθώωση της κατηγορουμένης, επέρριψε σημαντικές ευθύνες στην Πολιτεία, η οποία δεν έχει επιβάλλει αυστηρό νομικό πλαίσιο για αυτές τις περιπτώσεις. Γι’ αυτό βλέπουμε ιδιοκτήτρια αυθαίρετης πισίνας στην οποία πνίγονται δυο κοριτσάκια, τελικά να αθωώνεται!!!

Οι οικογένειες Τζαμαλή και Καλέα, δίνουν αγώνα για την δικαίωση της μνήμης των άτυχων παιδιών τους. Τα προβλήματα υγείας, αποτέλεσμα αυτής της ψυχοφθόρας κατάστασης, ήδη άρχισαν να τους χτυπούν την πόρτα. Ο πατέρας Χρυσοβαλάντης Τζαμαλής αντιμετωπίζει πια σοβαρά προβλήματα με το συκώτι του. Όμως ο ίδιος επιμένει:

«Μεγαλώνω με την γυναίκα μου τα άλλα τρία μας παιδιά. Παλεύουμε μέσα σε δύσκολες συνθήκες. Όμως η Κατερίνα μας ζητάει δικαίωση. Θα φτάσω μέχρι και στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια για να δικαιώσουμε το παιδί μας».

ΠΛΟΥΣΙΑ ΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΙΑ ΓΙΑ ΧΟΛΑΡΓΟ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ "ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ  ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ" ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ www.press-bank.gr